• 6

 

 

Η 15η λέξη.
1. Ναι.
2. Όχι.
3. Πάρε.
4. Μέσα.
5. Έλα.
6. Ξαπλώνω.
7. Όρθια.
8. Ελένη.
9. Πες.
10. Μπαμπά.
11. Παππού.
12.Γεια.
13. Κλείνω.
14. Εσύ.
14 λέξεις στην αίθουσα της συνεδρίας μας κατά την διάρκεια, πολλές φορές την κάθε μία.
Και μία ακόμη λέξη. Στην αναμονή μου.
14 + 1 λοιπόν.
Αυτή η μία όμως είναι η μαγική. Είναι η πιο δυνατή από όλες.
Αυτή η μία έκανε την καρδιά μου να θέλει να εκραγεί και όχι μόνο την δικιά μου καρδιά.
Και την καρδιά της Ντίνας. Της μητέρας της Ελένης.
H Eλένη είναι 8 χρονών. Δεν είχε ακούσει έως τώρα κανείς λέξεις από το στοματάκι της.
Η κίνησή της πολύ δύσκολη. Σηκώνεται αργά από το πάτωμα. Σηκώνει το κεφάλι. Με κοιτάζει.
Ανοίγει διάπλατα το στόμα της, το χαμόγελό της νομίζω χωράει όλη τη γη. Με κοιτά μες στα μάτια και το βλέμμα της πλημμυρίζει κάθε μου κύτταρο.
Λάμπει.
Ανοίγει διάπλατα τα χέρια και με αγκαλιάζει ζεστά.
Έχουμε μία σύνδεση που δε χωράει κανέναν άλλο στο δωμάτιο παρόλο που εκείνη την πρώτη μέρα της συνάντησής μας ήταν μέσα η μαμά της και η βοηθός μου.
Λίγα λεπτά μετά ακούμε την πρώτη της λέξη.
Ήταν το «ναι».
Μου είπε το «Ναι»!
(Δε σας κρύβω ότι τόση χαρά δεν είχα πάρει ούτε από το «ναι» της γυναίκας της ζωής μου… χα!)
Και μετά ξανά και ξανά. Με ένα τεράστιο χαμόγελο που χωράει πλανήτες πάντα να συνοδεύει την κάθε της λέξη.
Τρεις μέρες μετά αρχίζει η παρέλαση.
Η παρέλαση των λέξεων.
1.2.3.4.5.6.7.8.9.10.11.12.13.14.
+1.
Στις σημειώσεις μου σημειώνει η Μαριάννα:
«Χρησιμοποιεί το στόμα της για να επικοινωνήσει.»
Για να μην ξεχάσουμε να το πούμε στη μητέρα και τον πατέρα της Ελένης.
Βγαίνουμε.
Η Ελένη κρατά το μωράκι που έχουμε στην αναμονή.
Πάει να μου το δώσει
Δεν το παίρνω.
Με προσπερνά.
Πηγαίνει στη μητέρα της.
Μαμά, μαμά, πα, πα, πα…
«Μαμά, πάρε!» σήμαινε.
Εκεί άκουσα την «+1» λέξη.
Την 15η.
« Το ακούσατε;» Ρωτώ.
Κοιτάζει κάτω η μαμά.
Μετά εμένα.
Μετά πάλι κάτω.
Μετά στο κενό.
Το μωρό είναι έτοιμο να πέσει από την αγκαλιά της.
Τρέμουν τα χέρια της ελαφρώς.
Τρέμει και το πηγούνι της .
Και τα χείλια.
Κοιτάζει χαμηλά.
Τα μάτια της ανοιγοκλείνουν.
Κοκκινίζουν.
Κλαίει.
Κλαίει με λυγμούς.
Κλαίει με αναφιλητά.
Κλαίει με πόνο πολύ.
Ήταν εκείνη η λέξη η μαγική που σας έλεγα, η πιο δυνατή από όλες.
Αυτή που έκανε την καρδιά μου να θέλει να εκραγεί μαζί και την καρδιά της μάνας.
Αυτή που για μία ακόμη φορά με δίδαξε με πόση λαχτάρα περιμένει η κάθε μητέρα τη λέξη «μαμά» από το στόμα του παιδιού της.
Αυτή που με κάνει να υποκλίνομαι σε αυτά τα συναισθήματα και, αν μη τι άλλο, χωρίς δεύτερη σκέψη θα το μοιραζόμουν μαζί σας.
Αυτή η λέξη που η μαμά άκουσε για πρώτη φορά μπροστά στα μάτια μας.
Η 15η λέξη.
Η κάθε 15η λέξη.
Που μου αποδεικνύει καθημερινά πως:
«ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΗ ΛΕΚΤΙΚΟΣ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟΣ»
Αν κάποιος ήταν μη λεκτικός σήμερα το μεσημέρι εκείνος ήμουν εγώ και η μαμά της Ελένης.
Όλα χάρη στην…
15η λέξη.
Ευάγγελος Σπ Μποχατζιάρ
(C)All rights reserved. mpoxatziar.gr2022
el
0
    0
    Καλάθι
    Το καλάθι είναι άδειοΕπιστροφή στο βιβλίο