• 3

 

 

Ο Χρήστος ήρθε από το Άμπου Ντάμπι να με συναντήσει.
Ήταν μεγάλη εβδομάδα.
Ο παππούς του Έλληνας, τον συνόδευε μαζί με τη μαμά του.
6 χρονών είναι ο Χρήστος. Δεν έχει ακούσει κανείς την φωνή του.
Τους υποδέχομαι στην αναμονή μου.
Το αριστερό μου πόδι στην αυλή έξω, πιο κάτω από το δεξί που βρίσκεται μέσα στην αίθουσα.
Το μισό μου σώμα ακουμπά στο χαλί μέσα.
Σχεδόν σέρνομαι.
Δίπλα μου παίζει με τις κλωστές του χαλιού ο Χρήστος.
Ο παππούς με κοιτάζει προβληματισμένος. Με καρφώνει επίμονα.
Συνοφρυώνεται.
(Τον κοιτάζω με την άκρη του ματιού μου και σκέφτομαι ότι λέει από μέσα του :
“Χριστέ μου, τι κάνει ο τύπος;”)
– Ο τύπος είμαι εγώ.-
Γρατζουνάω το χαλί.
Τον πλησιάζω.
Αναπνέω βαθιά.
Ο αέρας της εκπνοής μου κάνει τις τρίχες στο επάνω μέρος του κεφαλιού του να χορεύουν ανέμελα. Σηκώνει το κεφάλι του, ο Χρήστος, με καρφώνει.
Γειά! Του λέω κοφτά.
Γειάααααα!
Μου απαντά.
Ήταν η πρώτη του λέξη.
Γι’ αυτό ρε γαμώτο!
δεν θα πάψω να μάχομαι με όλη μου την ψυχή και το σώμα για το δικαιώματα των αυτιστικών στην ομιλία.
Και να ουρλιάζω πως όλοι μπορούν να μιλήσουν!
ΟΛΟΙ.
Μποχατζιάρ Σπ. Ευάγγελος.
(C)All rights reserved. mpoxatziar.gr2022

 

el
0
    0
    Καλάθι
    Το καλάθι είναι άδειοΕπιστροφή στο βιβλίο