• 3

 

 

 

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔI!
Τον προηγούμενο μήνα μια μητέρα με ρώτησε:
«Τι έγινε, πως τα πήγε ο μικρός; Άξιζε που ταξιδέψαμε τόσα πολλά χιλιόμετρα;»
Σάστισα!
Πραγματικά όμως…
Μπορεί και να έμεινα με το στόμα ανοιχτό;!
Ποτέ δε μου έχουν κάνει αυτή την ερώτηση. Και εκείνη συμπλήρωσε:
«Εννοείται! ότι το λέω για τον μικρό.
Σε καμία περίπτωση δεν θα κατηγορούσα εσάς…
Ξέρετε, είναι πολύ δύσκολο παιδί, δε συνεργάζεται με κανέναν.»
Μανούλα,
μαμά…
Μάνα!
Τι είπες μόλις τώρα;
Πως τόλμησες να ξεστομίσεις κάτι τέτοιο;
Γιατί προσβάλεις το παιδί σου;
Γιατί προσβάλεις εσένα;
Γιατί προσβάλεις τις αρχές μου;
Σαν θεραπευτή και σαν άνθρωπο;
Γιατί;
Γιατί;
Γιατί;…
-Θέλω να σκύψω το κεφάλι μου και να ανακατεύω τα μαλλιά μου γεμίζοντας το δωμάτιο με μια αμήχανη ψύχρα απόγνωσης.-
Δε σου επιτρέπω να το κάνεις αυτό στον εαυτό σου.
Δε σου επιτρέπω!
Ξέρεις κάτι καλή μου φίλη, αγαπημένε μου άνθρωπε, πριν συνεχίσω θέλω να σου πω πόσο σε εκτιμώ και πόσο πολύ ψηλά σε έχω.
Άκουσέ με προσεκτικά:
Σε ικετεύω!
Ταπεινά.
Μην ξαναπείς το παιδί σου δύσκολο.
Μην ξαναπείς το παιδί σου ζόρικο.
Και μην τολμήσεις να με βγάλεις στην απ’ έξω.
Εγώ πάντα θα είμαι μέσα.
Πολύ μέσα!
Πολύ σου λέω…
Δεν το λες για μένα;
Δεν το δέχομαι αυτό, Μάνα!
Φταίει το παιδί σου;
Που φταίει;
Για ποιον το λες;
Για ποιον;
-Μια όμορφη γαλήνη σκεπάζει το πρόσωπό μου και το δωμάτιο γεμίζει με χρώματα μιας ήσυχης αρμονίας.-
Για μένα να το λες,
Μάνα!
Μόνο για μένα.
Εμένα να κατηγορείς,
Μάνα,
μόνο εμένα.
Εγώ να φταίω,
Μάνα,
μόνο εγώ.
Εγώ να πέφτω στο πάτωμα Μάνα για να ανθίσει το παιδί σου,
Μάνα.
Έχω χρέος να ανθίσει το παιδί σου,
Μάνα.
Γιατί μπορεί.
Όλα μπορούν.
Δεν τα βλέπεις τα μπουμπούκια;
Δεν είναι ζόρικο το παιδί σου,
Μάνα
ούτε δύσκολο.
Κανένα παιδί δεν είναι ζόρικο.
Είναι απλά όπως είναι…
Με πολλή αγάπη,
Ένας φίλος,
ένας αδερφός,
ένας θεραπευτής.
Μποχατζιάρ Σπ. Ευάγγελος
(C)All rights reserved. mpoxatziar.gr2022
el
0
    0
    Καλάθι
    Το καλάθι είναι άδειοΕπιστροφή στο βιβλίο