• 1

 

 

 

Μαρία(μαμά του Δημήτρη):
<<Όταν ήρθα σε εσένα δεν υπήρχε ελπίδα για το Δημήτρη μου.
Είχαν αποκλείσει όλοι κάθε πιθανότητα να μας μιλήσει.
Είχαν όλοι παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια.
Το ίδιο ήθελαν να κάνουμε κι εμείς.
Όποιος κι αν έβλεπε το γιο μου, μού έλεγε να σταματήσω τα πάντα.
Εσύ,
ήσουν ο μόνος που μίλησες για ελπίδα.
Κάτι φτερούγισε μέσα μου για τον εννιάχρονο, μη λεκτικό τότε, γιο μου.
Ήμουν φοβισμένη τότε. Δεν μπορούσα να σε πιστέψω. >>
“Τώρα Μαρία;
Τι συμβαίνει τώρα με εκείνη την Ελπίδα που μου έλεγες;”
Μαρία:
<<Τώρα την βλέπω μπροστά μου την Ελπίδα!
Έχει χρώμα, σχήμα, όγκο, φωνή.
Έχει την φωνή του Δημήτρη μου!
Τώρα ο γιος μου, όταν θέλει κάτι,
με κοιτάζει στα μάτια και φωνάζει δυνατά όπου και να βρίσκεται!
ΝΑΙ.
Το “ναι” που του έμαθες εσύ, Βαγγέλη.
Δεν είναι μη λεκτικός πια ο γιος μου!!
Σε ευχαριστώ πολύ για αυτό…>>
Τον Δημήτρη τον γνωρίζω περίπου 8 μήνες.
Σήμερα μας είπε 4 διαφορετικές λέξεις προσπαθώντας να επικοινωνήσει μαζί μου, πολλές φορές την κάθε μία.
Στο τέλος φώναξε και “μαμά”.
<<Είναι πολύ πιο εύκολο να πω μια λέξη για να επικοινωνήσω, από το να κοπανάω το κεφάλι και όλο μου το κορμί στο πάτωμα για να σας δείξω τι θέλω!
Είναι πιο εύκολο. >>
Όλοι μπορούν!!!
Με τον κατάλληλο τρόπο και το σωστό χρόνο.
Χωρίς κανέναν κόπο.
Με τρόπο μόνο.
Μην παραιτείστε ποτέ με τα παιδιά σας!
Μην αφήνετε κανέναν να σας βάλει ταβάνια!
ΤΑ ΤΑΒΑΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ, ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ!!!
Μποχατζιάρ Σπ. Ευάγγελος
(C)All rights reserved. mpoxatziar.gr2022
el
0
    0
    Καλάθι
    Το καλάθι είναι άδειοΕπιστροφή στο βιβλίο