• 3


 

 

 

Τσίριζε.
δυνατά και επίμονα, εκείνος.
Περιοδικά.
Ήθελε το ροζ ποτιστήρι φλαμίνγκο από την αυλή.
Ο μπαμπάς είχε σκύψει από πίσω του. Του σταύρωνε τα χέρια τρυφερά μπροστά στην κοιλίτσα του.
Σε στάση αγκαλιάς.
Τσίριζε πιο πολύ ο Μάκος και με ταχυδακτυλουργικές κινήσεις, τού ξεγλίστρησε από κάτω.
Τότε πήρε το ρόλο η μητέρα.
Τον αγκάλιασε και κάθισαν στον καναπέ.
Τσίριζε.
Τον χάιδευε δυνατά στο στήθος.
Τσίριζε.
Προσπαθούσε να τον παρηγορήσει,
να τον ησυχάσει.
Έπρεπε να δείξουν κόσμια συμπεριφορά στο μπροστινό δωμάτιο της αναμονής.
Της δικής μου αναμονής.
Τσίριζε…
Τους παρατηρούσα,
τους άκουγα με πολλή ηρεμία διαβάζοντας δήθεν της σημειώσεις της Ελευθερίας στη γραμματεία, για λιγότερο από δέκα λεπτά.
Σε εκείνα τα δέκα λεπτά:
Ο μπαμπάς και η μαμά έκαναν μερικές δεκάδες ερωτήσεις στο Μάκο που εκείνος δεν απάντησε ποτέ.
Τσίριζε.
Του είπαν και μερικές εκατοντάδες λέξεις για να τον παρηγορήσουν.
Τσίριζε.
Τσίριζε συνεχώς.
Kάθε που ζητούσε κάτι τσίριζε.
Ο Μάκος ήταν μη λεκτικός αυτιστικός στην αναμονή μου.
Άνοιξα την πόρτα της αίθουσας κα πήγε τρέχοντας μέσα με τη Μαριάννα.
Τσίριζε.
Μετά από δευτερόλεπτα μπήκα στην αίθουσα κι εγώ. Μαζί του.
Τσίριζε…
Τώρα πετούσε και όποια αντικείμενα έβρισκε μπροστά του.
Χτυπούσε με δύναμη τους επενδεδυμένους τοίχους της αίθουσας.
Χτύπησε και μερικές φορές το κεφάλι του. Και…
Τσίριζε.
Και πέρασαν δέκα λεπτά. Μπορεί και δώδεκα ή δεκατρία.
Κάποια στιγμή συναντήθηκαν τα βλέμματά μας.
Του είπα μια λέξη. Κι άλλη μια. Του είπα περίπου εφτά με οχτώ λέξεις.
Μετά τον ρώτησα χωρίς να τον ρωτήσω κι εκείνος μου απάντησε.
«Ναι!»
Η μαμά που παρακολουθούσε στην αρχή βούρκωνε.
Μετά του έκανα τρεις ερωτήσεις κι εκείνος απάντησε τουλάχιστον δεκαοκτώ φορές.
Είχαμε χάσει το μέτρημα με τη μαμά του.
Κι έκλαιγε εκείνη.
Όταν της εξηγούσα τι συμβαίνει ο Μάκος με έσπρωχνε, με κοιτούσε στα μάτια και μου έλεγε «Ναι» δυνατά.
Ξανά και ξανά.
Με μια έκφρασή που φώναζε… « Δεν ακούς που σου μιλάω τόση ώρα;»
Και μετά βγήκαμε από την αίθουσα. Και η μαμά συνέχισε να κλαίει.
Ο σύζυγος την κοίταξε με απορία.
Ο Μάκος στην αίθουσα μέσα μαζί μου δεν ήταν μη λεκτικός.
Ήταν λεκτικός.
Ούτε στην αναμονή ήταν.
Πουθενά δεν ήταν.
Ποτέ δεν ήταν…
μη λεκτικός.
Ένα λάθος ήταν όλα.
Ένα λάθος είναι.
Γιατί…
Δεν υπάρχει μη λεκτικός αυτισμός.
Μποχατζιάρ Σπ. Ευάγγελος
©All right reserved. mpoxatziar.gr2022
el
0
    0
    Καλάθι
    Το καλάθι είναι άδειοΕπιστροφή στο βιβλίο