• 8

 

 

 

Ξαναήρθε ο Γιώργος και κάθε που κατεβαίνει από την κούνια βήχει.
Μόνο τότε.
Μετά ξαπλώνει.
Έπειτα τραβάει το μπατζάκι από το παντελόνι μου.
“Με…με” ψελλίζει.
Κοιτάζω χαμηλά χωρίς να σκύψω το κεφάλι.
Εκείνον.
Σχίζω τα μάτια.
Loading…
Έφτασα.
23 Ιουλίου ήταν.
Τρεισήμισι μήνες πριν.
Από τότε έχω να τον δω.
Το δυνατό άρωμα της μητέρας του, τότε, μού είχε προκαλέσει ελαφριά δύσπνοια.
– ασθματικός από παιδί-
Όταν κατέβηκε από την κούνια βρήκα ευκαιρία να βήξω.
Τότε.
Έπειτα τον ξάπλωσα κάτω και του έκανα δυο φούρλες.
Τον σήκωσα, τρυφερά, αγκαλιά και του έδειξα το φορτηγό μερσεντές(με…με)που φαινόταν από το παράθυρο.
Τότε.
Τώρα:
Ξανά τον έκανα φούρλες.
Κούνια ξανά.
Αυτή την φορά δεν τον πήρα αγκαλιά, επίτηδες.
Κι όλο με τραβολόγαγε.
Σε κάθε κάθοδο από την κούνια όλο και πιο δυνατά έβηχε.
Είχε τριτώσει.
Κοιτάζω τη μαμά.
“Τι συμβαίνει;”
Της λέω.
“Βήχει ο μικρός!” αποκρίνεται.
“Κάπου θα την άρπαξε, ήταν μια χαρά…”σχεδόν ψιθυρίζει.
Σαν να ντράπηκε .Η επιδημία μας έχει στερήσει το δικαίωμα του βήχα βλέπεις…
“Όχι!”
Φωνάζω.
“Είναι επειδή δεν έβηξα εγώ, είναι επειδή δεν το σήκωσα να δει το φορτηγό στην πίσω αυλή…”
Με…με.
“Τότε που είχατε έρθει, ένας δυνατός βήχας με είχε πιάσει όταν έπεσε από την κούνια.”
Της λέω.
Ο Γιώργος ήξερε απ’ έξω και ανακατωτά την αλληλουχία που χρησιμοποιήσαμε στην τελευταία μας συνάντηση.
Ο Γιώργος ήταν πρώην μη λεκτικός αυτιστικός.
Πρόσφατα πήρε διάγνωση συνυπάρχουσας νοητικής στέρησης και μάλιστα βαριάς.
Όταν τελειώσαμε τη συνέδρια η μητέρα επέμενε να της πω πόσο βαριά είναι η νοητική στέρηση του μικρού μου φίλου.
“Επιτρέψτε μου να μην απαντήσω και να σας πω ότι οι αυτιστικοί κυβερνούν τον πλανήτη.”
Της λέω και εκείνη αρνείται.
” Αυτοί είναι ιδιοφυΐες, είναι άλλη κατηγορία, πρέπει να ξέρω τι να περιμένω από εκείνον…”
Σχεδόν τραυλίζει.
Κι εγώ έναν κόμπο στο λαιμό προσπαθώ να καταπιώ.
Δεν μπορώ να φανταστώ πόσο κακό έκανε σε εκείνη τη μητέρα η επιπλέον αξιολόγηση του νοητικού δυναμικού του παιδιού της.
Την έχει τυφλώσει.
Την έχει τρελάνει.
Της έκλεψε την ακοή.
Δεν μπορεί να δει.
Δεν θυμάται.
Δεν προσέχει τίποτα πια.
Σχεδόν έχει ξεχάσει να είναι η μάνα που αξίζει να είναι.
Έμεινε εκεί.
Σε εκείνα τα λόγια έξι μήνες πριν:
“Χαριστικά δε θα σας βάλω βαθμολογία κάτω του 30…”
Και σε εκείνες τις λέξεις :
“Αυτισμός με βαριά νοητική στέρηση”
Εκείνη τη μέρα η μητέρα έπρεπε να είχε μείνει άφωνη με τις ικανότητες του παιδιού της.
Το παιδί της θυμόταν ακριβώς τη σειρά των παιχνιδιών μας.
Θυμόταν πως έπεφτε κάτω.
Ήξερε τη μάρκα του φορτηγού που έβλεπε από απέναντι τρεις μήνες πριν.
Ήξερε το χρώμα, την ένταση και τις φορές που είχα βήξει.
Πόσα ήξερε…
Κι όμως,
τίποτα δεν ήταν.
Γονείς!
ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΜΕΤΡΑΤΕ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΓΥΡΕΥΕΤΕ ΔΙΑΓΝΩΣΕΙΣ.
ΜΗΝ ΑΚΟΥΤΕ ΚΑΝΕΝΑΝ.
ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ.
Πότε δεν ξέρεις τι κρύβεται πίσω από έναν αυτιστικό.
Και πως μπορείς να συγκρίνεις τα κουκιά με τα φασόλια;
Είναι πολύ διαφορετικά τα δύο τους.
Έτσι και τα “συστήματα” που επεξεργάζεται ένας αυτιστικός.
Είναι πολύ διαφορετικά από εκείνα των νευροτυπικών.
Αφήστε μας να υπάρχουμε ανάμεσά σας!
Αφήστε μας.
 
Μποχατζιάρ Σπ. Ευάγγελος
(C)All rights reserved. www.mpoxatziar.gr2021
el
0
    0
    Καλάθι
    Το καλάθι είναι άδειοΕπιστροφή στο βιβλίο